لبخند لبانت را همیشه در رویاهای بی پایانم مرور می کنم٬شبی را که با برق

چشمانت شادی

نهفته در پشت بوته های دلدادگی ات را یافتم٬تو درخشش الماس نگاهت را

به من نمایاندی تا

وجود آکنده از عشقم را لبریز کنی و دیوانه تر از دیوانه صفتان در بیابان پهناور

شوق رهایش

کنی.

به حرمت چشمانت راز پنهان شده ی عشقم را در دلم٬در احساسم و در

تمامی وجودم نگه

داشتم و از آن چشم بر نتافتم و هیچ گاه برای یک لحظه ای کوتاه تو را از

ذهنم دور نکردم...

اما تو آنقدر غرق در افکارت بودی که فراموش کردی من٬کسی که در برابر

چشمان تو در حال

  پرپر زدن بود با اشاره ای می توانست خود را فدای تو کند..

آری !

من سرگشته تر از بیابان سرگشتگی و حیران تر از شیرین و عاشق تر از

لیلی ٬تمام وجودم

را ٬تمام عاطفه و مهرم را تقدیم تو کردم...

اما

تو آن چنان غرق در غروب دریای بی کران دیوانگی هایم بودی که پس از آگاهی از جنونم مرا

کنار زدی ..

آری ! از همان نوجوانی٬مرا٬جنونم را٬عشقم را و حسادتم را گم کردی.

بیا و پیدایم کن که من به دنبال کسی که پیدای دیگران است نمی روم.

من گمشده ام.... !!!!

بیا و پیدایم کن که تا هروقت بخواهی برای تو پیدا خواهم ماند٬قول می دهم تنها برای تو پیدا

بمانم.

به گنجشک گفتند، بنویس:
عقابی پرید.
عقابی فقط دانه از دست خورشید چید.
عقابی دلش آسمان، بالش از باد،
به خاک و زمین تن نداد.
و گنجشک هر روز
همین جمله‌ها را نوشت
وهی صفحه، صفحه
وهی سطر، سطر
چه خوش خط و خوانا نوشت
وهر روز دفتر مشق او را
معلم ورق زد
وهر روز هم گفت: آفرین
چه شاگرد خوبی، همین
ولی بچه گنجشک یک روز
با خودش فکر کرد:
برای من این آفرین‌ها که بس نیست!
سوال من این است
چرا آسمان خالی افتاده آنجا
برای عقابی شدن
چرا هیچ کس نیست؟
چقدر از "عقابی پرید"
فقط رونویسی کنیم
چقدر آسمان، خط خطی
بال کاهی
چرا پرکشیدن فقط روی کاغذ
چرا نقطه هر روز با از سر خط
چرا...؟
برای پریدن از این صفحه ها
نیست راهی؟
و گنجشک کوچک پرید
به آن دورها
به آنجا که انگشت هر شاخه ای رو به اوست
به آن نورها
وهی دور و هی دور و هی دورتر
و از هر عقابی که گفتند مغرورتر
و گنجشک شد نقطه ای
نه در آخر جمله در دفتر این و آن
که بر صورت آسمان
میان دو ابروی رنگین کمان

                                                                                   عرفان نظرآهاری

نیلوفر آبی

سراغ از من نمي گيري گل نازم                             نميشناسي صداي كهنه سازم

نمي دوني مگه اينجا دلم تنگه                                نمي دوني مگه با غصه دمسازم

هواي گريه داره اين دل سردم                               چشام گريون صدام لرزون توئي دردم

شبا تو كوچه­ي پر ماتم پائيز                                    به دنبال چراغ خونه مي گردم

برات گفتم حديث برگ خشك و باد                           لالايي قصه پروانه و شمشاد

سراغ از من نمي گيري نگير اما                             فراموشم نكن پروانه زيبا

سرود بي­وفايي رو چرا خوندي                              مگه لالايي هامو برده اي از ياد

نذار يادت بره پروانه زيباي من روزي                       شده غمگين اسير خونه غم ها

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم سکوت را فراموش مي کردي

تمامي ذرات وجودت عشق را فرياد مي کرد

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم چشمهايم را مي شستي

و اشکهايم را با دستان عاشقت به باد مي دادي

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم نگاهت را تا ابد بر من مي دوختي

تا من بر سکوت نگاه تو رازهاي يک عشق زميني را با خود به عرش خداوند ببرم

اي کاش مي دانستي…

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم لحظه اي مرا نمي آزردي

که اين غريبه ي تنها , جز نگاه معصومت پنجره اي

و جز عشقت بهانه اي براي زيستن ندارد

اي کاش مي دانستي …

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم همه چيز را فدايم مي کردي

همه آن چيز ها که يک عمر بخاطرش رنج کشيده اي

و سال ها برايش گريسته اي

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

همه آن چيز ها که در بندت کشيده رها مي کردي

غرورت را ...... قلبت را ...... حرفت را

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

دوستم مي داشتي

همچون عشق که عاشقانش را دوست مي دارد

کاش مي دانستي که چقدر دوستت دارم

اي کاش تمام اينها را مي دانستي

اي همسفر جاده تنهاييم

ديري است که به اميد با تو بودن نفس مي کشم

و به انتظار ديدار تو زنده ام

اي هم درد با غصه هايم

هنوز هم شريک لحظه هاي غم و شادي من هستي

و من هنوز هم با کسي جز تو درددل نمي کنم

با اينکه در کنارم نيستي

اي هم دل با قلب شکسته ام

قلبم براي تو مي تپد

و تنها تو مي تواني مرهمي بر زخمهاي کهنه ام باشي

اي هم آغوش شبهاي بي کسي ام

هر شب ياد تو را در آغوش مي کشم تا به خواب روم

و پلکهايم به اميد ديدن تو در رويا سنگين مي شوند

اي همزبان بي صداترين فريادهايم

حتي وقتي سکوت تنها حرفي است که براي گفتن دارم

عشق تو را با تمام وجود فرياد مي کشم

با اينکه مي دانم گوشهايت صداي بي صداي دردهايم را نمي شنوند

من هنوز به عهد روز اول دوستي پايبندم

من هنوز هم به اندازه روز اول دوستت دارم

شايد هم خيلي بيشتر…

از تنها چیزی که میترسیدم این بود که کسی پا بگذاره تو قلبم. حاضر بودم تمام زندگیمو بدم ولی کسی تو قلبم نباشه. فکر میکردم اگه کسی بیاد تو قلبم خوشیهام رو ازم میگیره و من دوست نداشتم اینطوری بشه. یک روز داشتم تو کوچه پس کوچه های دلم قدم میزدم که کسی رو تو دلم دیدم. صورت خسته ای داشت و به دیوار دلم تکیه داده بود.وحشت کرده بودم با عصبانیت رفتم طرفشو گفتم تو اینجا چیکار میکنی؟ زود از قلبم برو بیرون کی بهت اجازه ی ورود داده؟ گفتم اسم من عشقه من هرجا که دلم بخواد میرم بدون اجازه ی ورود. ولی برای وارد شدن کسی به قلبت اجازه میخوام. گفم من کسی رو تو قلبم راه نمیدم. گفت قبل تو خیلی ها اینکارو کردن و تنها موندن و پشیمون شدن تو اگه میتونی ردم نکن. گفتم نه من پشیمون نمیشم برو. گفت من برم دیگه بر نمیگردم فکراتو بکن. گفتم برو وکسی هم اینجا نیار. اون رفت و من سالهای سال تنها موندم. غم رنگ دلم رو سیاه کرد و به وجود کسی دردلم نیازند شدم. هرروز چشمم به در بود که کسی بیاد ولی هیچ کس نیومد. یاد حرفای عشق میفتادم و گریه میکردم ولی خیلی دیر شده بود. یک روز در قلبم به صدا در اومد از خوشحالی در رو باز کردم. مرگ بود گفت با من بیا منم از بی کسی با او همسفر شدم.

کنار پنجره ایستاده بودم و به آسمان آبی نگاه میکردم. لحظه ای چشم به کسی افتاد که جلوی در خانه ام نشسته بود. در خانه را باز کردم و رفتم پیشش کنارش نشستم. از او پرسیدم اسمت چیه؟ اهل کجایی؟ چرا اینجا نشستی؟ اما جوابی نداد به من نگاه کرد و آهی بی صدا کشید. گفتم شاید خسته است و نمی تواند حرف بزند. او را با خودم به داخل خانه بردم. خواستم کنارش بشینم که زنگ در به صدا در آمد. در را باز کردم کسی پشت در بود با چشمانی که از سیل اشک قرمز شده بود. بی آنکه حرفی بزنم خود گفت دوستم سکوت اینجاست؟ خود را کنار کشیدم وارد خانه شد. لحظه ای کنار دوستش نشست و کمی اشک ریخت. ناگهان از جا برخاست و گفت وای غم جا ماند. به طرف در رفت در را باز کرد و کس دیگر را به داخل آورد. صورت گرفته و عبوسی داشت. آن سه در کنار هم نشستند. بعد از مدتی صبرم به پایان رسید گفتم شما کیستید از کجا یید؟ آنها بی آنکه حرفی بزنند به قاب عکس خالی یارم که روی طاقچه بود اشاره کردند. نگاهم که به آن افتاد سکوت عجیبی تمام وجودم را گرفت اشک در چشمانم حلقه زد و غم صورتم را پوشاند. در حال خود بودم ولی وقتی به خود آمدم آن سه دوست را نیافتم. فهمیدم عاشق شده ام و آنها نشانه هایش بودند. سکوت، اشک وغم.

غم کم می خورم, کم که نه....

هر روز کم کم می خورم

آب می خواهم...

سرابم می دهند!

عشق می ورزم...

عذابم می دهند!

خنجری بر قلب بیمارم زدند

بی گناهی بودم و دارم زدند

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه ی بی ریشه ام

بس کن ای دل! نابسامانی بس است

کافرم! دیگر مسلمانی بس است

در میان خلق سردر گم شدم

عاقبت آلو ده ی مردم شدم

بعد از این با بی کسی خو می کنم

هر چه در دل داشتم رو می کنم

چشم درد می بارد چو لب تر می کنم

طالعم شوم است! باور می کنم...

من که با دریا تلاطم کرده ام

راه دریا را چرا گم کرده ام ...؟!!!

قفل غم بر درب سلولم مزن

من خودم خوش باورم

گولم مزن....

من نمی گویم که با من یار باش

من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم دگر گفتن بس است...

گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب!

کاش می دانستم تو آبی یا سراب....!

قسمت نشد ببينمت خدانگهداري کنم
فرصت نشد بمونم واز تو نگهداري کنم
گفتم اگه ببينمت دل کندنم سخته برام
اگه يک وقت بين راه رفتن کنم از درد بلا
گفتم صداتو نشنوم
نديده از پيشت برم
پشت سرم زاري نکن
چي کار کنم مسافرم

من ميرم ولي باز تو بدون هميشه
ياد تو از خاطر من فراموش نميشه
گل من خوب مي دوني بي تو تک وتنهام عزيزم
اگه تو نباشي مي ميرم

نامه را تا تهش بخون
گريه نکن طاقت بيار
نامه را خط خطي نکن اين دو جمله هم دوم بيار
باور نکن يک بي وفام نامه ميگذارم و ميرم
نه قسمت زندگيم اينه به کي بگم مسافرم

سهم من از تو دوري تو لحظه هاي بي کسي
قشنگي قسمت ماست که ما به هم نمي رسيم

من ميرم ولي باز تو بدون هميشه
ياد تو از خاطر من فراموش نميشه
گل من خوب مي دوني بي تو تک وتنهام عزيزم
اگه تو نباشي مي ميرم

هميشه زنده مي مون با ياد تو ترانهام
منو ببخش اگه بازم اشکام چکيد رو نامه هام
ديگه تموم شد فرصتم
خاطراتم پیشت باشه
تموم خاطرات خوش
خدانگهدارت باشه