به گنجشک گفتند، بنویس:
عقابی پرید.
عقابی فقط دانه از دست خورشید چید.
عقابی دلش آسمان، بالش از باد،
به خاک و زمین تن نداد.
و گنجشک هر روز
همین جمله‌ها را نوشت
وهی صفحه، صفحه
وهی سطر، سطر
چه خوش خط و خوانا نوشت
وهر روز دفتر مشق او را
معلم ورق زد
وهر روز هم گفت: آفرین
چه شاگرد خوبی، همین
ولی بچه گنجشک یک روز
با خودش فکر کرد:
برای من این آفرین‌ها که بس نیست!
سوال من این است
چرا آسمان خالی افتاده آنجا
برای عقابی شدن
چرا هیچ کس نیست؟
چقدر از "عقابی پرید"
فقط رونویسی کنیم
چقدر آسمان، خط خطی
بال کاهی
چرا پرکشیدن فقط روی کاغذ
چرا نقطه هر روز با از سر خط
چرا...؟
برای پریدن از این صفحه ها
نیست راهی؟
و گنجشک کوچک پرید
به آن دورها
به آنجا که انگشت هر شاخه ای رو به اوست
به آن نورها
وهی دور و هی دور و هی دورتر
و از هر عقابی که گفتند مغرورتر
و گنجشک شد نقطه ای
نه در آخر جمله در دفتر این و آن
که بر صورت آسمان
میان دو ابروی رنگین کمان

                                                                                   عرفان نظرآهاری

نیلوفر آبی

سراغ از من نمي گيري گل نازم                             نميشناسي صداي كهنه سازم

نمي دوني مگه اينجا دلم تنگه                                نمي دوني مگه با غصه دمسازم

هواي گريه داره اين دل سردم                               چشام گريون صدام لرزون توئي دردم

شبا تو كوچه­ي پر ماتم پائيز                                    به دنبال چراغ خونه مي گردم

برات گفتم حديث برگ خشك و باد                           لالايي قصه پروانه و شمشاد

سراغ از من نمي گيري نگير اما                             فراموشم نكن پروانه زيبا

سرود بي­وفايي رو چرا خوندي                              مگه لالايي هامو برده اي از ياد

نذار يادت بره پروانه زيباي من روزي                       شده غمگين اسير خونه غم ها